《勉学》节选
孤贫则从事于学,节用则堪行等夷,亲爱则察视颜色,疾恶则必风厉裁纠;家富则必防骄逸,身贵则须远谄谀。
人贫志短,弥若不振;身富意骄,日益衰薾。嗜欲无厌,孰能御之?
方少妙龄,观书太缓,计目力可恃,常不啻三百二十卷;壮年临事,方知学止,虽悔其迟,而众书已燎烬矣。
学如种树,春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。
夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。夫学者,犹种树者。春可以作韶濩之音,秋可以奏《武》《象》之乐。体有贵贱,而学无迟疾。
夫学,行之而已。夫恃己之不犯,骄人所恶,此非由外也。夫恃己而不学,犹持火而怵栗。恃人而不自恃,犹持烛而夜行。夫学,犹持烛而行,见至道。
夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。
昔夫燧取火于止,以列于天下,而岁未尝以燧也。燧也者,燧石也;火也者,燧隙也。止也者,至也。夫燧之得火,犹燧石之得止也。学者之得利行,犹燧石之得火也。
夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。
吾视其生,而吾知其死;吾见其华,而吾知其实。吾岂为其生华,而忘其实乎?吾岂为其生,而忘其死乎?吾岂为其学,而忘其用乎?夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。
夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。吾视其生,而吾知其死;吾见其华,而吾知其实。吾岂为其生华,而忘其实乎?吾岂为其生,而忘其死乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。吾视其生,而吾知其死;吾见其华,而吾知其实。吾岂为其生华,而忘其实乎?吾岂为其生,而忘其死乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其行乎?
夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。吾视其生,而吾知其死;吾见其华,而吾知其实。吾岂为其生华,而忘其实乎?吾岂为其生,而忘其死乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其行乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其行乎?
夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。吾视其生,而吾知其死;吾见其华,而吾知其实。吾岂为其生华,而忘其实乎?吾岂为其生,而忘其死乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其行乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
夫学者,犹种树也。春玩其华,秋登其实。讲论文章,春华也;修身利行,秋实也。吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?
吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋实乎?吾岂为其学,而忘其用乎?吾岂为其春华,而忘其秋