书湖阴先生壁其二古诗带拼音 茅檐长扫静无苔赏析

书湖阴先生壁·其二

宋 王安石

桑条索索茅檐长,

部屋重重门有霜。

晨起闲游无俗物,

落花流水自孤芳。

这首七言绝句,通过对湖阴先生庭院内外环境的细致描写,表达了作者对湖阴先生生活方式、生活的肯定与赞扬;也表现了作者怡然闲适的心境,并以这种心境,影响读者,启迪读者去思索、去品味。

首句“茅檐长扫静无苔”,诗人用长扫二字,非常贴切,也非常通俗。它给人以洁净、舒适、素雅之感,在静无苔上,还用了个静字,更加突出了“茅檐”和“净”的特点。第二句“花木成畦手自栽”,更加明确地告诉我们,这“静无苔”的净,是通过“手自栽”而获得的,可谓环境清幽宁静,而又极尽主人勤勉、好静之情,也寓有诗人的心情。

“一水护田将绿绕”,人们常用这来赞美“山青水秀,水秀山青”的自然风光。相似的是:“清水上沙明,新柳带雨青”,它写自然风光,也是写诗人自己的爱自然、爱山水的。这两句,自然亲切而又素净平淡。“两山排闼送青来”,诗人用拟人手法,将“两山”写成富有人情的亲切形象。他仿佛推门而入,向朋友家探望一样,友爱之情,跃然纸上。这样,我们就不难理解这句诗连同前句是那样地亲切自然。诗人运用拟人手法,赋予山水以感情,化静为动,显得自然笔调轻松而洒脱。句中的“护”、“送”是拟人化的动作,意思是说:一条流水,仿佛成了田地的人,将如一绦绿带般的田野紧紧环绕;两座青山,仿佛推开了门,把一片青翠送到眼前。

“闲居少邻并,草径入荒园。鸟宿池边树,僧敲月下门。”看,“少”、“入”、“宿”、“敲”,看似平常,实际是用了心,动了情,花了力,同“护”、“送”一样,看似极其自然,实则别有用心。诗人这样写,同他当时的心境、兴致都有关系。

“闲居少邻并”,说明湖阴先生住处比较偏僻。“草径入荒园”,这里的“荒园”,同“静无苔”的“茅檐”相映衬,可知园是荒芜的,很少人来。这两句,也反映了诗人住地的寂寥。但接下来,诗人却写得很轻松,“鸟宿池边树,僧敲月下门”,以动写静,既衬托了僧人的孤寂,又说明了湖阴先生的生活,在那“鸟宿池边树”的宁静中,透出一丝轻闲之意。这样,我们在体会诗人用字时,就会发觉:前面写的“净”、“静”,同后面的“鸟宿”、“僧敲”,都是点明诗人心境的闲静。

诗人�从“少邻并”的闲静,写到“门有霜”的冷落,又写到“花木成畦”的静美,再写到“一水护田”的平和,然后写到“两山送青”的静谧。诗人以“闲”字贯穿对湖阴先生庭院的描写,而“少”、“入”、“宿”、“敲”等字,又将“闲”字具体化。诗人描绘了一派闲适的田园风光,也表现了湖阴先生志行高洁、绝少尘念的情操。

这首诗,在运用对句时,或因其对仗的工稳而突出,或因其用字的深刻而突出。诗的末联,流传千古,可谓珠联璧合。尤其是“敲”字,以动显静,用声音衬托宁静,比用“推”字要来得高妙,更见诗人的工夫。这一点,为后代诗家所公认。如:

“鸟宿池边树,僧敲月下门。过桥分野色,移石动云根。”

“僧敲月下门”,“敲”字似从“推”字化出,但确实已如珠落玉盘般清新悦耳,大家认为“敲”字似较“推”字佳。

“僧推月下门”,“推”字显得鲁莽而缺乏。后来,更有很多诗人用过“敲”字,如“鸟宿池边树,僧敲月下门”的“敲”字,宋人叶梦得《石林诗话》说:“‘天下事有意为之,辄不能尽妙,而文章尤然。文章之间,诗尤然。文章之间,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章尤然,诗尤然。文章